Pas południowej Afryki od wybrzeży Atlantyku po Ocean Indyjski mógłby stanowić paletę malarską, która w pełni oddałaby charakter i wizerunek kontynentu. To piękne i oryginalne oblicze. Jej czoło jest poprzecinane drobnymi zmarszczkami powstałymi na skutek upałów skwarnej, najsuchszej na Ziemi pustyni Namib. Jej policzki są ogorzałe od słońca i lekko ognisto- różowe jak kolor wydm z Doliny Śmierci. Oczy, to błękitne, bystre i połyskujące tęczowym blaskiem Wodospady Wiktorii – najpiękniejsze na świecie. Włosy natomiast to lśniące, bujne i wijące się warkocze rzek Okawango i Zambezi, z których wysuwają się niekiedy liczne i niesforne kosmyki rzek okresowych. Usta są pełne i czerwone, jak karmin i owal zachodzącego afrykańskiego słońca. Twarz piękna, ale i osobowość ciekawa. Jej myśli są wielkie i nieograniczone jak bezkresne, ciągnące się po horyzont sawanny. Temperament zmienny i interesujący jak różnorodne gatunki zwierząt przybywające raz wolniej, a raz szybciej do wodopoju w Etosza i na Bagna Okawango. Jej dobroć i hart ducha mocny i trwały, jak długowieczne baobaby. Jej siła i odporność przypomina welwiczyję – endemid porastający od wieków niegościnne pustynne wybrzeże Atlantyku. Piękna i niezwykła jest Południowa Afryka, której uosobieniem mogłyby być atrakcyjne kobiety z plemienia Himba. Warto stanąć z nią twarzą w twarz i warto poznać jej mentalność. Spotkanie z pewnością będzie interesujące i pozostanie na zawsze w pamięci.

CIEKAWOSTKI:

Pomarańczowe piaski Pustyni Namib
Park Narodowy Namib-Naukluft jest największym chronionym obszarem Afryce. Powierzchnia parku przekracza 50 tys. km kwadratowych. Nazwa Pustyni Namib budzi wśród tubylców grozę, bo w języku plemienia Nama oznacza „miejsce, gdzie nie ma nic”. Podobne skojarzenie miał szwedzki podróżnik Andersson, który porównał tę pustynię do piekła. Wokół nas rozciągają się pomarańczowe wydmy tworzące regularne sinusoidy - to piękne i olbrzymie, bo sięgające ponad 300 m, diuny Soussusvlei. W ciszy, na tle której słychać jedynie przesypujący się piach, zmierzamy ku budzącej na raz zachwyt i grozę Dolinie Śmierci (Dead Vlei). To dno wyschniętego, słonego jeziorka pokryte jest szkieletami uschniętych przed kilku wiekami akacji erioloba. Widok jest niezwykły – biała, spękana ziemia pokryta kryształami soli, ciemne, powykręcane kikuty drzew, ogniste, gorące piaski pustynnych gór i granatowe bezchmurne niebo, czyli mała, lokalna, ale jakże piękna apokalipsa. Nocleg w logach. Okolice Pustyni Namib to także słynne Wybrzeże Szkieletowe, czyli skalisto -żużlowa wyżyna ciągnąca się przez ok. 600 km od granicy z Angolą aż do Przylądka Cross. Miejsce to słynie z budzących grozę widoków wraków statków, czasem i samolotów powbijanych tutejsze plaże oraz pojedynczych kości i całych szkieletów nie tylko zwierzęcych, ale i ludzkich... Mniej więcej co 10 dni miejsce to owiewają utworzone przez Prąd Bengalski mgły, które nadają miejscu charakter wręcz demoniczny. W inny nastrój wprowadzą nas z pewnością foki, których niewielką kolonię będziemy mogli również podpatrzeć na tutejszym wybrzeżu Atlantyku. To doprawdy niezwykły widok w tym podzwrotnikowym klimacie.

Park Narodowy Etosha – raj dla miłośników dzikiej fauny
Rozległy Park Narodowy Etosha to obszar o łącznej powierzchni ponad 22 tys. km kwadratowych. W centrum parku znajduje się największe słone jezioro Afryki Południowej, depresja Etosha Pan, która przez większą część roku pozostaje sucha. Jej brzegi wypełniają się wodą tylko w porze obfitych deszczów, a maksymalny przybór wody nie przekracza jednego metra. Wokół roztaczają się trawiaste sawanny, które przyciągają liczne gatunki zwierząt. To tu podobno można spotkać około 114 gatunków samych ssaków, w tym największego słonia afrykańskiego, który mierzy aż 4 m wysokości. Tutejsze soczyste trawy i woda przyciągają także zebry, antylopy, żyrafy, gazele, a za nimi drapieżne lwy, lamparty, gepardy, szakale i hieny oraz liczne ptactwo, np. flamingi.

Himba, czyli dzika Afryka
To koczownicze, pasterskie plemię zamieszkuje owalne chaty zrobione z gałęzi przetykanych liśćmi palmy Makalani, które dodatkowo są posklejane mieszanką gliny i łajna zwierzęcego. Plemię Himba jest dziś swego rodzaju wizytówką Namibii, dzięki której można częściowo poznać rdzenną, ale już zanikającą kulturę tej części Afryki. Kobiety z tego plemienia słyną ze swej urody i pogodnego usposobienia. Codziennie poddają swe ciała swoistej pielęgnacji, polegającej na smarowaniu skóry mieszaniną ceglastej ochry, popiołu, masła krowiego i wyciągu roślinnego. Dzięki temu zabiegowi skóra ma piękny, mahoniowy kolor, a ponadto ta naturalna maść, nazywana „otjize”, chroni Afrykańczyków przed insektami i promieniami słonecznymi. Strój kobiet Himba, jak na warunki europejskie, jest wyjątkowo skromny, bo głównie składa się z krótkiej spódniczki zrobionej z koziej skóry. Ale prócz tego kobiety ozdabiają się obrożami i bransoletami zakładanymi na ręce i nogi oraz pięknym pasem. Cała ta biżuteria zrobiona jest z metalu, korali, skóry i kości, i waży około 12 kg. Ma ona poza tym swoją specjalną symbolikę. Na przykład liczba bransolet noszonych na nogach odpowiada liczbie posiadanych dzieci. Mężatki ponadto noszą zawieszoną między piersiami wielką stożkową muszlę z wybrzeża Angoli, która symbolizuje płodność. Wiele mówiące są też fryzury w plemieniu Himba. Kobiety plotą sobie warkoczyki, które potem obkładają mieszanką ochry i masła. Po takim zabiegu włosy przypominają gruby makaron. Panienki zaczesują włosy na twarz, żeby uchronić się przed zalotami w okresie dojrzewania. Dorosłe kobiety wiążą włosy z tyłu głowy sznureczkami zrobionymi z liści palm makalani. Gdy staną się mężatkami, dodatkowo zakładają na głowę małe skórzane nakrycie – embre, które mogłoby się kojarzyć z miniaturową i trochę niekształtną koroną. Kobiety, które utraciły męża na znak żałoby ściągają embre. Pewne podobieństwa można zauważyć w sposobie czesania się mężczyzn. Młodzieńcy noszą jeden warkoczyk z tyłu głowy. Gdy stają się mężczyznami, wtedy mają dwa warkoczyki. Żonaci mężczyźni natomiast zakładają oryginalne w swym kształcie turbany zrobione z owczej skóry. Turbany są specjalnie nasączane ekstraktem roślinnym, który ma zwabiać owady służące później jako jeden elementów... menu tego plemienia. (Gdy owady stają się uciążliwe dla mężczyzny, odgadnie je on specjalnym patykiem zwanym „okati”). Mężczyzna w żałobie po swojej żonie obcina włosy i zdejmuje turban. Role kobiece i męskie są jasno określone w wiosce. Mężczyzna zajmuje się wypasaniem zwierząt, czasem odchodząc z wioski na dłuższy czas w poszukiwaniu pastwisk, natomiast kobieta zajmuje się domem i dziećmi oraz garbowaniem skór. Rodziny plemienia Himba są zazwyczaj liczne, bo mężczyzna ma prawo posiadać kilka żon, jeżeli oczywiście stać go na ich utrzymanie, a każda z żona zazwyczaj rodzi po kilkoro dzieci. Zaskakującym jest fakt, ze kobiety, aby uniknąć samotności i poczucia odtrącenia, dobierają sobie kochanków, którzy zazwyczaj są akceptowani przez mężów. Do dziś pozostało około 50 tys. osób, które należą do tego plemienia i żyją w tradycyjny sposób bez wynalazków współczesnej cywilizacji. Być może udało się przetrwać temu plemieniu dzięki temu, że Himba nie integrują się z innymi społecznościami i w przeszłości nie ulegli wpływom misjonarzy.